دِمسِ پِ DEMESEPE

دمس‌پي اي كه عاشق آش ترش‌(تِرش آش ) چهارشنبه آخر سال هستم:
همه رسوم و سنن بومي كه در حافظه‌ها جاخوش كرده ولي در برنامه‌هاي عادي زندگي رخت بر بسته است براي ما ياد آور خاطرات دوران كودكي، نوجواني و جواني است. پختن ترش آش چهارشنبه آخر يك سنت بود. اجرا و پايبندي به رسوم و سنن بومي براي مردم آن ديار خيلي هزينه بر نبود. بنا‌بر اين همه خانواده‌ها مصمم به انجام و رعايت آن بودند.
ترش آش، مايه ترشي آن از ازگيل يا گوجه سبز بود. همه خانواده‌ها آن‌ مقدار ترشي مورد نياز را براي ترش‌آش چهارشنبه آخر سال نگه ميداشتند و روز موعود، بوي ترش‌آش از در هر خونه‌اي به مشام مي‌رسيد. به به به به.......
صفا و طراوت زندگي آن دوران كجاست؟ يادمه، فقير و غني، دارا و ندار با آرامش در جوار هم زندگي ميكردند و سايه دوستي و مودد بر سيماي همه نمايان بود.
يادش بخير.

به منطقه ای که تِلم و دو نپار قرار داشت تِلم ساد سر هم می گفتند

تِلم زدن نیاز به مهارت خاصی داشت افراد ماهر تِلم را با ریتم وآهنگ خاصی می زدند که جداً دیدنی بود پره های تلم وقتی به چرخش در می امدند می شد صدای ملودی یک ساز واقعی را شنید

مطلبی از دوست عزیز دمس پی:

بله تلم زدن مهارت ميخواست چون به زمان و مكان و فصول سال و شرايط آب و هوا نيز بستگي داشت. چون براي گرفتن كره ازماست آنهم بوسيله تلم نياز به اضافه كردن آب گرم و ولرم سرد داشت كه ناميزان بودن آن ممكن بود محصول خوبي (كره)بدست نياد. اين كار از حساس‌ترين كارهاي دامداري(گالشي) بود. امكان داشت همه ماستي كه در داخل تلم براي گرفتن كره ريخته مي‌شد هدر رود ولي گالش وارد و بلد ( كه اكثراً اينطور بودند) همواره كره خوب و مناسب در حد انتظار را از ماست ريخته شده در داخل تلم را برداشت ميكرد.
نو، تلم ، دونه‌پار ابزار اصلي گالشي بود.
نو ظرف ماست بندي و نگهداري آن بود و تلم وسيله گرفتن كره ازماست و دونه‌پار كه بوسيله 4 تا پايه چوبي در مقابل و نزديك جايگاه تلم و ساخته مي‌شد براي نگهدار كيسه‌هاي دوغ در نظر مي‌رفتند. البته آن قديم كشك نپار هم داشتند كه تخته‌هاي كشكك را براي خشك شدن كشك‌ها روي آن مي‌گذاشتند.
شايد اين مطالب براي اكثر خوانندگان محترم جذاب نباشد و يا فاقد ارزش باشد ولي براي اهل فن و داراي خاطره ممكن است يك عاملي براي نگاه به گذشته باشد.
به هر حال ولايت ما محل دامداري و كشاورزي بوده و ما هم يا بچه دامداريم و يا بچه كشاورز و يا هر دو.
اگر جايز بود ميشد افراد اهل‌فن و زبردستان آن زمان را در اين حرفه ذكر كرد. براي اينكار بايد اجازه داشت.

توی این وبلاگ قصد دارم از دمس پی های قدیم بنویسم ُاما چرا قدیم؟ امروز دیگر دمس پی مفهوم خودشو از دست داده ُبلحاظ موقیعت اجتماعی این عزیزان و شرائط خاص کاری شان در یک برهه از زمان به خودم گفتم برای ثبت در تاریخ حتما وظیفه دارم مطالبی هر جند مختصر در حد بضاعتم در خصوص این عزیزان به نگارش در بیاورم دست تک تک دوستان را در این زمینه جهت همکاری می فشارم .